woensdag 8 maart 2017

Met een vrouw naar de maktaba.

Wie mij volgde op Instagram wist het al: vandaag had ik een afspraakje. Ge zoudt het ook een blind date kunnen noemen. Via Facebook werd er een tijdje geleden de vraag gesteld of er iemand een vrouw, Arabisch sprekend, en haar twee kinderen eens op sleeptouw kon nemen. Om hun Nederlands nog wat extra te oefenen. Dat leek mij ideaal. Ik ben zelf ook een vrouw (mocht ge dat nog niet weten) en ik heb ook twee kinderen die ik tot hiertoe steeds in mijn kielzog heb. De plaats van de afspraak was het tweewekelijkse voorleesuurtje in de bib. 

We hadden afgesproken om 14u maar ik was een beetje te laat, zoals gewoonlijk. Ze had me intussen al een smsje gestuurd om te vragen of ik nog zou komen. Ik vond dat wat opdringerig, maar ze kon ook gewoon wat ongeduldig zijn. Wachten met kinderen, als ouders weten we allemaal hoe dat gaat. Wanneer ik bij haar aanbelde, deed ze met een heel brede glimlach de deur open. In haar kielzog stond een klein, verlegen meisje. Die zou de eerste twee uren geen woord zeggen, zo bleek. Toen we voor de bib stonden, vroeg ze me welk gebouw dit was. Ik deed een uitleg in het Nederlands, in het Engels en eentje via Google Translate naar het Arabisch en toen pas snapte ze wat ik wou zeggen. Maktaba in haar taal. Het voorleesuurtje fascineerde zowel moeder als kind en ze genoten beiden met volle teugen. Toen we uiteindelijk de parking van de bibliotheek opgingen, vroeg ik haar of ze zin had om nog iets te gaan drinken maar ze schudde nee en vroeg om haar naar huis te brengen. Tot zover de kennismaking dacht ik.

Wanneer ik haar thuis afzette vroeg ze of ik nog even binnen wou komen. "Ben je zeker?", vroeg ik heel voorzichtig, want het feit dat ze zo snel terug naar huis wou, kon toch alleen maar aangeven dat mijn gezelschap niet van het beste soort was. Ze keek mij met grote ogen aan en zei "ja ja, zeer zeker, kom mee.", waarop we haar naar binnen volgden. We hadden onze jassen nog niet uit of er stond al een groot glas sinaasappelsap voor onze neus. Toen ik uiteindelijk wou vertrekken bood ze aan om te blijven eten. Ik sloeg haar aanbod zeer vriendelijk af, want komaan, deze gastvrijheid ben ik absoluut niet gewoon. En toen ik haar uiteindelijk kon overtuigen dat ik mij misschien net iets te ongemakkelijk zou voelen om te blijven eten, had een van de kinderen opeens een hongertje en begon ze frietjes te bakken & zette ze brood op tafel. Ik kreeg een heel groot glas dat tot de rand gevuld was met limonade. We hadden een heel goed gesprek. Ze omschreef alle ellende die ze had gezien in haar thuisland, het gemis dat ze heeft wanneer ze denkt aan haar man, familie of thuisland, maar ook hoe dankbaar ze is dat ze een deel kan uitmaken van onze Belgische samenleving. Dat ze niet meer met schrik naar het marktplein moet. 

Toen we in de auto zaten, zei Phéline dat ze de volgende keer stiften en tekenpapier zou meenemen voor de kinderen. Fiore wist zeker dat ze bij de volgende ontmoeting haar Batmanpak zou aandoen. Ik ben er zeker van dat dit niet enkel een verrijking is voor het gezin van de vrouw, maar ook voor mijn deel van ons gezin. 

Enfin, ik kruip niet zo gauw meer in mijn pen maar maal eerder alles plat in mijn gedachten. Vandaag voelde ik echter de drang om alles neer te schrijven. Ik schrijf het uit zoals het in me opkomt, zonder na te kijken want ik wil het gevoel dat ik momenteel heb niet verpesten. Ik weet dat dit gevoel over zal gaan wanneer ik de giftige meningen lees op nieuwssites over vluchtelingen. Zij die schijnbaar uit zijn op ons geld of op de verknoeiing van onze samenleving. Vanaf vandaag zal ik eenieder met zijn vooroordelen aanbevelen om eens even kennis te maken met de vrouw die ik net zag. 
In deze vrouw zit gastvrijheid ingebakken zoals ze dat van haar ouders en grootouders heeft meegekregen. Ze spaart kosten noch moeite, ook al heeft ze het bijlange niet zo breed. Een soort van gastvrijheid dat je nooit zal vinden in een traditioneel Vlaams gezin dat voor het eerst een wildvreemde over de vloer krijgt. Een soort gastvrijheid dat je misschien enkel en alleen bij hen terugvindt.

dinsdag 31 januari 2017

De boeken van januari



Het zou een pagina kunnen zijn uit één of andere boek over het populaire 'hygge', maar het komt wel degelijk uit Het nest.


Het nest - Katrien Ballinckx
Non-fictie

Katrien Ballinckx behandelt alle onderwerpen, gaande van tips om het zelfbeeld van uw kroost op te krikken en de gezinsfinanciën te beheren tot het onderhouden van de seksuele relatie met uw partner als hoe je jezelf beter in je vel kan voelen. Uiteindelijk allemaal vanzelfsprekend als je een boek leest over uw nest (aka uw gezin, al kan het in uw huis misschien, zoals in het mijne, ook wel eens een nest zijn).

't Is een boek waarbij je veel 'ahja' en 'oh, dat dacht ik wel' peinst. Als je hoopt dat er een magische formule voor de driehoeksverhouding partner-kinderen-jezelf in neergepend staat, sla dit boek er dan beter niet op na. Maar als je twijfelt over bepaalde zaken binnen de context van uw gezin, kan dit boek wel een helpende hand zijn. Er staan enkele oefeningen in die je helpen om op een objectieve manier de zaken onder ogen te zien, waarna er ook tips zijn die toepasbaar zijn op jouw situatie. Ik zag er bijvoorbeeld door in dat mijn manier van communiceren in bepaalde situaties als een rode lap op een stier werkte, ook al was mijn boodschap niet slecht. 't Zijn zo de kleine dingen die je eigenlijk wel al weet, maar die je moet lezen of horen als je het pas echt wil in zien.



De meisjes (The Girls) - Emma Cline
Fictie

Ofte: het relaas van Charles Manson, als je het in een boek zou moeten gieten dat geen biografie is. Alleen heeft goede, ouwe Charles een andere naam gekregen, samen met alle andere personages. Het is heel duidelijk dat dit verhaal voor het merendeel gebaseerd is op de fratsen die Manson en zijn trawanten hebben uitgehaald. (ik bedoelde dit ernstiger dan het overkwam) Misschien was het net iets spannender geweest als er een andere insteek was geweest, of het plot afweek van bovenstaande. Desalniettemin was het een leuk, luchtig boek dat las als een trein.



Ga heen, zet een wachter (Go Set a Watchman) - Harper Lee
Fictie

Na meer dan 50 jaar schreef Harper Lee het vervolg op Spaar de spotvogel (To Kill a Mockingbird). Ik verrichte wat opzoekwerk naar hoe het komt dat het zo'n lange tijd heeft geduurd alvorens ze dit tweede boek schreef. Blijkbaar is dit het oorspronkelijke eerste boek dat ze ooit heeft geschreven. De uitgever vond het schijnbaar niet goed genoeg, het werd herschreven en zo zag Spaar de spotvogel het levenslicht. Ik moet bekennen dat ik haar eerste boek nog niet las. Vraag mij niet waarom, maar om één of andere reden heb ik dit boek uit het bibliotheekrek genomen. Waarschijnlijk was het toen net uitgeleend.

Bij vele recensies las ik dat dit boek wat in de schaduw van het eerste staat. Tijdens het lezen snapte ik de hype niet rond dit boek. Het kwam héél traag op gang en was soms droog om te lezen. Ik houd niet van boeken waar uitvoerig dingen in worden beschreven en waar het pagina's lang duurt om bij het item in kwestie te belanden. De onderwerpen die in het boek werden behandeld vond ik wel zeer boeiend, zoals bijvoorbeeld de rassenkwestie in Amerika, nu actueler dan ooit met Trump en zijn moslimban in het achterhoofd.

Al bij al een goed boek, maar wel eentje waar je soms je aandacht bij moet houden. Het is waarschijnlijk aangeraden om toch het eerste boek van Harper Lee te lezen alvorens je met dit boek begint.


Harry Potter & het vervloekte kind, deel I & II (Harry Potter and the Cursed Child, part one and two) - John Tiffany, Jack Thorne, J.K. Rowling
Fictie (al wou ik soms dat het anders was)

Big love for this one! Oh, echt! Ik kreeg dit boek cadeau van mijn lief voor oudejaar, samen met de geïllusteerde versie van Harry Potter and the Chamber of Secrets. Mijn plan bestond erin eerst alle boeken nog een keer opnieuw te lezen en dan pas dit achtste deel ter hand te nemen. Helaas gooide een te rustige ochtend roet in het eten. Ik deed er welgeteld net iets meer dan 24u over om het boek volledig uit te lezen. Omdat het niet echt als boek geschreven is maar als toneelstuk, leest het zo vlot dat je je soms afvraagt of je niet enkele pagina's bent overgeslagen. Langs de ene kant had ik spijt dat het niet in een gewone boekvorm was gegoten, langs de andere kant was het ook wel eens leuk om een toneelscript te lezen.

Voor het overige ga ik echt niets over dit boek verklappen. We hebben allemaal zolang moeten wachten op een vervolg. Het zou zonde zijn mocht je hier dan wat spoilers zien staan. Als je één boek zou moeten lezen, laat het dan alsjeblieft dit zijn. Niet omdat het zo goed is (de eerste boeken waren sowieso beter!), maar gewoon omdat aan Harry Potter-boeken voor boekenwurmen zoveel herinneringen vastzitten. Na al die jaren opnieuw oude bekenden aanschouwen werkt bijzonder zalvend voor de ziel.




Welke boeken ik in februari lees of welke op mijn verlanglijstje staan, kan je steeds volgen op mijn goodreads-account.

woensdag 25 januari 2017

Alle meisjes aan de macht!


Ze vroeg wat er aan de hand was met de meisjes. "De meisjes komen op straat met borden en die zijn boos voor iets, maar ik snap niet voor wat.", zei ze bedenkelijk. Ik startte het verhaal bij het begin, want in mijn ogen is dat allemaal begonnen bij Trump, zijn muur & zijn pussy grabbing. (Sommigen zeggen dat het al eerder broedde, van bij de Black Lives Matter. Ik heb er ook geen zicht op eigenlijk.) Maar hoe legt ge nu alweer aan uw dochter uit dat één van de machtigste mannen ter wereld zegt dat het oké is om vrouwen te vernederen en te bepotelen zonder dat ze zichzelf niet meer veilig voelt? Juist ja.


Foto via Cup of Jo


Bon, ik kon daar een heel verhaal over vertellen, over den Trump, maar ik besloot alles samen te vatten in één zin, de kinderversie: een hele bekende man zegt dat het oké is om met meisjes te lachen en die meisjes komen met zoveel op straat om te zeggen dat ze daar helemaal niet mee akkoord zijn. Nu, ge moet weten dat ik niet goed ben in het verwoorden van zaken in kindertaal. Om één of andere reden vind ik het bijzonder moeilijk om maatschappelijke & politieke thema's voor kinderen te vertalen. Mijn dochter zei bijvoorbeeld al op driejarige leeftijd "Bart De Wever is niet onze vriend", en dat kwam dan enkel en alleen omdat ik iedere keer ongemakkelijk werd van zijn naam en voorkomen. Dus - terug naar de essentie - eindelijk van dit moeilijk topic vanaf. Dit heb ik alweer goed opgelost. Laten we nog even kijken naar het landschap en lachen met Linde Merckpoel op de radio. Tot dat kind besloot om het topic toch nog wat verder uit te diepen en te zeggen: "maar je mag toch niemand uitlachen? Geen meisjes, maar ook geen jongens ofzo." En ja, het kind had gelijk. The Women's March ging over zoveel meer dan enkel vrouwenrechten. Het ging over ieders rechten; over die van alle mensen, alle geaardheden, alle geloofsovertuigen en huidskleuren, over elk geslacht. Dat er in die protesten ook mannen meeliepen en kinderen. Dat iedereen het eens was dat we allemaal een recht hebben op een evenwaardig bestaan, of we nu geboren werden met de juiste papieren of zonder, of we nu geloven in God, Allah of the Force. Terwijl mijn gedachten op hol sloegen, liepen mijn lippen over met woorden waar ze naar luisterde. Ze stelde vragen, rake vragen die mij zeer fier maakte dat ze zo'n interesse had in dit onderwerp.

Na enkele minuten had ik het kind overladen met zoveel informatie - denk eraan: onvermogen tot kinderversies - dat ze meer vragen begon te stellen over de woorden in mijn boodschap dan over de inhoud. "Kijkt Phéline, ik ga het u uitleggen met een liedje.", zei ik, en tikte op Spotify 'alle meisjes aan de macht' in.

Alle meisjes aan de macht.
Laat je nooit door iemand kleineren.
Voel jij ook die kracht?
Onze vriendschap in 't kwadraat.
Alle meisjes aan de macht en het tij zal weldra gaan keren want het is meisjesnacht.
Wacht maar op de volle maan.


Ze had het niet beter kunnen verwoorden.